مجله مزایده و مناقصه | آموزش، تحلیل و نکات کاربردی

شیرین عسل

با شیرینی تو فر بودم

اواخر دهه 30 “تاجی احمدی” یکی از مجرب ترین گویندگان رادیو و مجری و گوینده برنامه جذاب آگهی در رادیو بود که در آن روزگار، تیراژ زیادی داشته و در تمام شهرها و حتی روستا هم شنونده داشت.

شکلات تافی و ویفر را تبلیغ می کرد و مردمی که در آن روزگار از شنوندگان رادیو بودند با نام داداش زاده شکلات ساز، آشنایی صمیمی داشتند.

تا قبل از فعالیت داداش زاده برادر، شیرینی و شکلات فله ای بود و به این صورت شیک و در بسته بندی چشم نواز-که بعدها این برادران عرضه کردند-نداشتیم.شکلات، آبنبات های رنگی بود که عموما با روش های غیربهداشتی و حتی میشود گفت با شلختگی ساخته می شد؛ یعنی وقتی آبنبات های رنگی را کودک به دهان می گذاشت، پس از چند لحظه، لب و دهنش به همان رنگ منقش میشد. سینی های آبنبات، نه تنها در دست فروشی ها، در مغازه ها هم کم و بیش پر ار زنبور و مگس و حشرات دیگر بود. بچه ها پس از خوردن یکی دوتا آبنبات باید دست و صورت و لب و دهن را با دقت می شستند تا رنگش برود و بی رنگ شود.

خواهرها به جای داداش ها

شرکت داداش زاده که از سال 1324 شکلات ساز شد، به زودی به خاطر نوآوری دارای چنان شهرت و اهمیتی شد که مقلد پیدا کرد و مدیران باهوش آن برای جلوگیری از هر نوع سوء استفاده در سال 1341 برند خود را تحت شماره 357 در اداره ثبت شرکت های تبریز به ثبت رساندند.

بدون تردید داداش زادگان در صنعت شیرینی و شکلات نوآورترین و مدرن ترین شرکت بودند و حالت خانوادگی که در آغاز برادرانه بود، امروز خواهرانه شده است. رسول بیوک مدیر عامل داداش برادر، خانم فرناز بیوک، رییس هیات مدیره و خانم طناز بیوک، نایت رییس و خانم پریناز عضو هیات مدیره هستند.

یکی از نوآوری های این برند در همان سال های میانی دهه30، تبلیغ رادیویی برای شکلات بود. پیش از داداش زاده ها،شکلات سازی ایران ابتدایی، سنتی و بسیار محدود بود.

قناد ها بیشتر آبنبات ساز بودند تا شکلات ساز، البته یکی دو قنادی معروف در خیابان نادری و چهاراه مخبرالدوله(معلی) و مخصوصا قنادی فرانسه نبش وصال، شکلات های خارجی بسته بندی شده وارد کرده و میفروختند که این شکلات ها، مخصوص پولدارها و آدم های با کلاس و اروپا دیده بود. در اغلب محافل خانوادگی، بحث شکلات های کاکائویی داغ بود و همه دوست داشتند از آن بخورند.

تنوع تولید داداش زاده ها

کار مهم دیگری که مدیران این برند در تبریز آغاز کرده و در تهران آن را ادامه دادند، تولید صنعتی شکلات و کاغذ پیچ کردن با ماشین و طراحی بسته بندی و جعبه ها بود. دراین کار چنان پیشرفتی حاصل شد که ادامه آن امروز شکلات ها در بسته بندی لوکس کادو شده است که برای دید و بازدید ها، عیادت، جشن های تولد و خانوادگی، بسیار محبوب شده و مورد تقلید دیگران قرار گرفته است. به زودی تنوع تولید الزامی شده و در اصفهان برای گز پسته ای و گز خشک ازجعبه های مقوایی زمخت استفاده می شد که با تغییر آن به جعبه های لطیف، فروش ها بالا رفت. حاج کریم ایرانی،شکلات فروش بازار صندوق ساز ها (اواخر دهه30) می گوید: فروش تمام شکلات ها فله ای بود؛ یعنی هرکس یک کیلو، نیم کیلو، 100گرم، 200گرم شکلات میخرید که آن را در پاکت های کاغذی می ریختیم و دست مشتری میدادیم. داداش زاده ها، شکلات را بسته بندی صنعتی کردند و در بسته بندی ظرافت خاصی داشتند.

تبلیغات رادیویی، نام داداش زاده ها را سر زبان ها انداخته بود و حتی بعضی از خانم ها با تقلید صدای گرم “تاجی احمدی” هنرپیشه و مجری رادیو از ما شکلات داداش زاده میخواستند.

در همین آگهی های رادیویی، روی ارزش غذایی شکلات های داداش زاده تاکید می شد. مردم از اینکه این تنقلات ویتامین دارد و سبب رشد بچه ها می شود، خوششان می آمد. فروش فله ای، کم رنگ و بی رونق شد.